เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ตอนที่ผมอยู่ปี1 ก็ได้พักอยู่หอพักข้างมหาวิทยาลัย กับเพื่อน คนหนึ่งที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน
หอพักแห่งนี้ เป็นหหอพักลักษณะที่เหมือน ห้องเช่าธรรมดา ดูไม่คล้ายหอพักเท่าไร แล้วน้าของเพื่อนผมที่อยู่ด้วยกันก็เป็นเจ้าของหอพักแห่งนี้ ผมจึงมาอยู่เพราะจะได้รับส่วนลดค่าหอด้วย
ผมก็อยู่มาปกติ ผ่านไป 3วัน ก็ไม่เจออะไร แต่เมื่อถึงวันที่ 4
ตอนกลางคืนผมกับเพื่อนก็นั่งุคยกัน ตามปกติ จนถึง ตี 2 แล้วต่างคนต่างง่วงก็เลย ปิดไฟนอน พอนอนได้สักพัก ก็ได้ยิน เสียงดัง แกร๊ก คล้ายกับมีคนมาเคาะประตูแรง หรือ บิดลูกบิด แรงๆ ผมกับเพื่อน ซึ่งยังไม่หลับตกใจมากครับ มองหน้ากัน ต่างคนต่างทำหน้าเหวอ กันทั้งคู่ ผมก็ถามเพื่อนว่าเสียงอะไร... เพื่อนผมนิ่ง ตอนนั้นผมทั้งกลัวทั้งกล้า ลุกขึ้นไปดูที่ประตู ปรากฏ ว่าก็ไม่มีอะไร ประตูยังปิดเป็นปกติ ลูกบิดก็ล๊อกเหมือนเดิม เอาแล้วครับ เสียงอะไรหว่า จะว่ามีคนเดินมาเปิดประตูเข้าห้องผิด ก็ไม่ใช่เพราะไม่ได้ ยินเสียง คนเดินมาเลย ผมเริ่มหลอนมากหว่าเดิม รีบเดินมาที่เตียงนอน รีบหลับตานอนทันที ส่วนเพื่อนผมไม่ต้องถาม เมื่อมันไม่รู้ว่าเสียงอะไร คงคิดว่าโดนแน่นอน มันรีบหลับก่อนเลย ผมนอนไม่หลับข่มตานอน นอนเท่าไรก็ไม่หลับ จนกระทั่ง...
ผมหลับไป...
ตื่นขึ้นมาตอนเช้า ก็มานั่งคุยเพื่อน ว่าเสียง เมื่อคืนมันเสียงอะไรกันแน่ หลอนจริงๆ คุยกันไปมา หาข้อสรุปไม่ได้ จนผมหิวน้ำก็เดินไปเปิดตู้เย็น
ก็พบว่า...
ตู้เย็นไม่มีความเย็นเลย ไฟในตู้เย็นก็ไม่ติดด้วย ผมจึงเดินไปหลังตู้เย็นเพื่อดูว่า ปลั๊กหลุดหรือป่าว ก็พบว่า...(พูดแล้วสยอง)
แล้วเพื่อนก็เดินมาดู ทำหน้าตกใจ พร้อมกับพูดคำ ว่า "แสรดดด ตากกางเกงใน ไว้หลังตู้เย็น น้ำหยดใส่ตัวทำความเย็น จนช๊อตระเบิด เมื่อคืน เวงงง"

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าตากกางเกงในไว้หลังตู้เย็น
ปล.-สาเหตุที่ตากกางเกงในไว้หลังตู้เย็นก็เพราะ วันนั้นฝนตก ซักกางเกงในไม่รู้ตากที่ไหนเลยตาก รับความร้อนจากหลังตู้เย็น จะได้แห้งไวๆ หุหุ
-เสียงที่ว่านั้นก็คือ เสียงตู้เย็นระเบิด ซึ่งตู้เย็นนี้ตั้งอยู่ข้างประตู